Radiestezja

Radiestezja to praca z różdżką albo wahadłem – po polsku mówi się też o różdżkarstwie i wahadlarstwie. Wskazanie jest postrzeżeniem osoby, która trzyma narzędzie; różdżka czyni je jedynie widocznym. Nie jest to pomiar fizyczny. W Instytucie Kyborg sami pracujemy radiestezyjnie i uważamy to rozróżnienie za najważniejsze w całej dziedzinie: narzędziem jest człowiek.

Radiestezja w Polsce – rzemiosło z egzaminem

W Polsce radiestezja ma miejsce, jakiego nie ma w krajach niemieckojęzycznych: to zawód wpisany do klasyfikacji i rzemiosło z egzaminem.

• Klasyfikacja zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy prowadzi pod numerem 516901 zawód radiesteta (grupa 5169, pracownicy usług osobistych gdzie indziej niesklasyfikowani).
• Związek Rzemiosła Polskiego przyjął Uchwałą Nr 5 z 1 października 2013 r. standardy wymagań egzaminacyjnych dla egzaminu czeladniczego i mistrzowskiego, obejmujące również radiestetę.

Warto jednak spojrzeć, co taki egzamin obejmuje: rachunki zawodowe, przepisy prawa, bezpieczeństwo i higienę pracy, dydaktykę, technologię. Nie sprawdza się w nim trafności wskazań. Uznane jest zatem rzemiosło wraz z jego regułami i odpowiedzialnością zawodową, a nie skuteczność metody. Uważamy to za rozróżnienie trafne – i zgodne z tym, co piszemy niżej.

Nie jest to również zawód regulowany: egzamin jest możliwy, lecz nie jest wymagany, aby wykonywać tę pracę.

Skąd pochodzi nazwa?

Słowo łączy łacińskie radius („promień”) i greckie aisthesis („odczuwanie”) – zatem mniej więcej „odczuwanie promieniowania”. Ukucie nazwy przypisuje się najczęściej francuskiemu duchownemu księdzu Alexisowi Bouly’emu, z poświadczeniami od około 1926 roku; jako współtwórcę wymienia się niekiedy księdza Louisa Bayarda. Bywa też przywoływane nazwisko księdza Mermeta – na to nie znaleźliśmy potwierdzenia w sprawdzonych źródłach. Podajemy więc obie wersje i nie rozstrzygamy sporu.

Od kiedy różdżka jest opisana?

Pierwszy obszerny opis drukiem znajduje się w dziele „De Re Metallica” Georgiusa Agricoli (1556), podręczniku górnictwa. Agricola opisuje praktykę dokładnie: rozwidlona różdżka, dla każdego kruszcu inne drewno – leszczyna do srebra, jesion do miedzi, sosna do ołowiu i cyny, pręty żelazne i stalowe do złota.

A potem jej przeczy. Jego argument jest zaskakująco nowoczesny: siły przyciągające, jak magnes czy potarty bursztyn, niczego nie obracają – przyciągają wprost do siebie. Gdyby ruch pochodził od żyły kruszcu, różdżka skłaniałaby się ku niej, zamiast się skręcać. Stąd wniosek:

„… musi więc wynikać, że przyczyną skrętnego ruchu różdżki jest sposób jej trzymania.” – Georgius Agricola, De Re Metallica, 1556 (wedle przekładu angielskiego z 1912 r.)

Nie jest to dla nas zarzut do odparcia, lecz świadectwo, jak stare jest pytanie – i jak stara jest odpowiedź „to zależy od człowieka”. Podzielamy ją, wyciągając z niej inny wniosek niż Agricola.

Czym jest wskazanie, a czym nie jest

Trzy niezależne od siebie głosy mówią to samo:

1. 1931, Rimini. Inżynier Giovanni Paris dowodził na Congresso Geo-Rabdico, że rozstrzyga człowiek, nie przyrząd. Szedł nawet dalej: chciał różdżkę usunąć, ponieważ przylgnęło do niej zbyt wiele magii. (Odczyt znamy z przedruku z 2014 roku; pochodzi z ówczesnych Włoch i nosi ślady swojego czasu.)
2. 2009. Geobiolog Stéphane Cardinaux relacjonuje w książce Bioénergie, że jego grupa badawcza przez lata pracowała nad aparatami, które miały mierzyć niewidzialne – i w końcu musiała przyznać, że jedynym narzędziem zdolnym to uchwycić jest ludzkie ciało. (Dysponujemy jedynie ogólnodostępnymi stronami podglądowymi, nie pełnym tekstem – przytaczamy więc tylko to stwierdzenie.)
3. Nasz własny dom. Harald Alke pisze w Horus-Handbuch: „Współczesny różdżkarz powinien być ostrożny z przyrządami pomiarowymi. … Najważniejszym narzędziem naszych badań nad środowiskiem jest własne ciało i własny duch.”

Wynika z tego wszystko dalsze. Wskazanie bywa powtarzalne dla tej samej osoby, lecz nie jest przenoszalne jak wynik pomiaru: dwoje różdżkarzy dochodzi do różnych rezultatów, a wprawa i dzienna forma współdecydują. Kto podaje wskazanie w liczbach – na przykład w jednostkach Bovis – przekazuje postrzeżenie, a nie wynik pomiaru.

Jak pracujemy sami

Pracujemy różdżką jednoręczną i wahadłem; sprawdziła się delikatna różdżka z drewnianym uchwytem i cienkim stalowym drutem. Wynik powstaje przez własne postrzeganie; kto nie zna metody, dochodzi do odmiennych wartości albo do żadnych.

Z naszych własnych ksiąg pochodzi też przestroga pod adresem własnego środowiska. Harald Alke pisze o różdżkarzach, którzy znajdują coś w każdym domu: „oni naprawdę zawsze coś znajdą … im wrażliwszy, tym więcej znajdzie. A im więcej znajdzie, tym gorzej czują się Państwo we własnym domu.” Kto szuka, ten znajdzie – a kto z tego żyje, znajdzie więcej. Uważamy to za największe zagrożenie tej dziedziny: nie pomyłkę, lecz wywołany niepokój.

Strefy zakłóceń i siatki geopatyczne

W różdżkarstwie opisuje się miejsca o odmiennych właściwościach: cieki wodne, uskoki, a także trzy siatki nazwane od swoich opisujących – siatka Hartmanna, siatka Curry’ego i system sześcianów Benkera (od różdżkarza Antona Benkera).

Trzeba powiedzieć jasno, czym te pojęcia są: terminami radiestezyjnymi, porządkującymi postrzeżenia. Nie są to struktury zmierzone fizycznie, a my nie przypisujemy im działania na zdrowie i nie czynimy z nich powodu do niepokoju. Kto ma dolegliwości, wyjaśnia je u lekarza – radiestezja tego nie zastępuje.

W piśmiennictwie tej dziedziny spotyka się twierdzenia dalej idące, wiążące takie strefy wprost z chorobami. Odnotowujemy, że takie twierdzenia są wysuwane, i nie czynimy ich swoimi.

Co pokazują badania

Monachijskie doświadczenia w stodole. W latach osiemdziesiątych niemieckie ministerstwo badań sfinansowało obszerne badanie: pod podłogą przesuwano rurę z wodą, a różdżkarze na piętrze mieli wskazać jej położenie. Wzięły w nim udział dziesiątki różdżkarzy w setkach prób. Autorzy pod kierunkiem Hansa-Dietera Betza odczytali część wyników jako ślad uzdolnienia nielicznych osób.

Sprzeciw. Biolog J. T. Enright przeliczył te same dane i uznał, że trafienia mieszczą się w granicach przypadku; zarzucił między innymi dobieranie najlepszych uczestników po fakcie. Betz i współpracownicy odpowiedzieli w 1996 roku na łamach tego samego czasopisma. (Tę odpowiedź znamy bibliograficznie; pełnego tekstu nie sprawdzaliśmy.)

Kassel 1990. W publicznie obserwowanym teście z dwudziestoma różdżkarzami i ponad siedmiuset próbami nikt nie osiągnął umówionego progu trafień.

Nasz wniosek, bez wykrętów: dowodu skuteczności nie ma. Dla naszej własnej praktyki nic to nie zmienia – rozumiemy ją jako szkołę postrzegania, a nie metodę pomiarową, i właśnie dlatego nie stoi ona w sprzeczności z tymi wynikami. Kto podaje ją za metodę pomiarową, musi dać się nimi zmierzyć.

Odróżnienie: radionika

Od radiestezji należy odróżnić radionikę, wywodzoną od amerykańskiego lekarza Alberta Abramsa i posługującą się aparaturą. Dziedziny te bywają połączone osobami i czasopismami, lecz praktyka jest inna: radiestezja opiera się na zdolności postrzegania człowieka, radionika na urządzeniach. Zastosowania radioniki odnoszone do zdrowia są przedmiotem poważnej krytyki prawnej i merytorycznej.

Gdzie radiestezja pojawia się w naszej pracy

Instytut od dziesięcioleci bywa przedmiotem i uczestnikiem tej dyskusji. W archiwum publicznym udokumentowane są między innymi pomiary radiestezyjne trzech różdżkarzy z 1993 roku oraz tekst różdżkarza Güntera Hamma w czasopiśmie fachowym „Radiästhesie – Radionik” (3/2014). W obu wypadkach chodzi o wskazania, czyli postrzeżenia konkretnych osób – nie o pomiary i nie o dowód działania.

Kto chce ćwiczyć własne postrzeganie, znajdzie punkt wyjścia w haśle energetyczne postrzeganie siebie. Pojęcia pokrewne: jednostki Bovis, energia życiowa i feng shui.

Uwaga: wpis opisuje praktykę postrzegania i w oznaczonych miejscach oddaje osobiste, światopoglądowe spojrzenie. Nie zawiera twierdzeń o leczeniu ani o działaniu i nie zastępuje porady lekarskiej. W sprawach zdrowia prosimy zwracać się do lekarza lub farmaceuty.

Autor: D. Harald Alke, Tobias O. R. Alke