Telepatia

Telepatia oznacza bezpośrednią wymianę duchową między istotami żywymi, bez słów, mimiki czy środków technicznych. W Instytucie Kyborg nazywamy ją „przenoszeniem odczuć”: najczęściej nieświadomie postrzega się uczucia lub nastroje drugiej osoby, czasem także pojedyncze, wyraźne myśli lub obrazy – między ludźmi, a według naszego spojrzenia także ze zwierzętami. To wyraźnie osobiste, światopoglądowe spojrzenie, a nie naukowo udowodnione ustalenie.

Jak Instytut Kyborg rozumie telepatię?

Słowo łączy greckie tēle („daleko”) i páthos („odczucie”); ukuto je w 1882 roku w Anglii, u początków badań psychicznych. W dziełach D. Haralda Alkego odpowiada mu niemieckie określenie Empfindungs-Übertragung – przenoszenie odczuć – a akcent pada na odczucie: nie chodzi o celowe „czytanie w myślach”, lecz o subtelne, najczęściej niezauważane współbrzmienie z nastrojem innych.

Opisujemy to jako rezonans: z naszego doświadczenia połączenia powstają najłatwiej między ludźmi, którzy „nadają na tych samych falach” – o podobnym nastawieniu i podobnym sposobie myślenia. Tobias Alke opisał tę myśl w swojej pracy o wczesnym rozwoju dziecka jako „dotąd ledwie uchwyconą możliwość komunikacji” – celowo ostrożnie, jako możliwość.

Jak telepatia przejawia się w codzienności?

Wiele z tego przeżywamy, nie nazywając tego w ten sposób:

• W zespole: z naszego doświadczenia w każdym dziale każdy – przynajmniej nieświadomie – orientuje się w nastroju pozostałych i wyczuwa, co inni o nim myślą. W Mental Basics ujęto to prosto: „Przecież «czujemy», na czym stoimy z innymi ludźmi.” Jeśli kierownictwo jest niejasne, zespół często też takim się staje; jeśli wie, czego chce, powstaje wyraźna linia.
• W rodzinie: także na odległość, na przykład podczas urlopu, bliskie osoby pozostają według naszego spojrzenia ze sobą połączone – „jedynie nasza uwaga kieruje się na jakiś czas ku innym sprawom”.
• Anegdota ze wspomnień: latem 1978 roku D. Harald Alke nagle zobaczył obraz swojego małego syna, „prawdopodobnie przekazany telepatycznie” – i rzeczywiście znalazł go na szczycie czterech i pół metrowej drabiny, na którą chłopiec – po przeczołganiu się około 150 metrów przez wysoką trawę – wspiął się aż do trzeciego szczebla od góry. Maluch szczerzył zęby i piszczał z zachwytu; ojciec był zachwycony mniej. Potem próbował jeszcze trzy razy. Zakończenie historii jest równie suche, co pouczające: „W końcu położyłem drabinę na ziemi.”

Stąd pochodzi zdanie często przytaczane w Instytucie: „Uważaj, z kim przestajesz, bo dzielisz z nim powietrze i myśli!”

Jak Instytut Kyborg zajął się tym tematem?

Od 1975 roku D. Harald Alke – według własnej relacji – coraz częściej przeżywał rzeczy, których nie dało się wyjaśnić szkolną wiedzą: wizje, świadome sny, przeżycia telepatyczne. Gdy w styczniu 1976 roku zaczął praktykować kundalini jogę, było to „pierwsze zjawisko”, jakie go spotkało: „telepatia, czy też empatia, postrzeganie odczuć innych ludzi”. Intuicja wzrosła, a on często już na początku wiedział, co inni chcą mu opowiedzieć – „i naprawdę miałem się z czego śmiać!”

Czym telepatia różni się od empatii, intuicji i channelingu?

• Empatia to wczuwanie się w drugiego człowieka, najczęściej za pośrednictwem mimiki, głosu i sytuacji. Uważamy za możliwe, że empatia jest wstępnym etapem telepatii – i mówimy uczciwie, że nie jest to „(jeszcze)” zrozumiane.
• Intuicja to bezpośrednia wewnętrzna wiedza. We własnym doświadczeniu intuicja i telepatia płynnie w siebie przechodziły.
• Channeling jest pojęciem szerszym: obejmuje wewnętrzne obrazy, słyszane przekazy i pismo automatyczne – przekazy odbierane telepatycznie są w nim jednym z kilku kanałów.
• Jako model myślowy dla wymiany, której nie zatrzymują przestrzeń ani materia, używamy pojęcia akasza – jako własnego obrazu świata, a nie wyjaśnienia fizycznego.

Czy telepatię można ćwiczyć – i czy warto tego chcieć?

Subtelniejsze postrzeganie może się pojawić przy regularnej praktyce medytacji, pracy z oddechem i treningu mentalnego. Przywiązujemy wagę do kolejności: takie doświadczenia są zjawiskiem towarzyszącym, a nie celem. W Die Ethik des Neuen Menschen (Etyka Nowego Człowieka) czytamy: „Kto potrafi opanować swoją codzienność, ten może też badać swój świat wewnętrzny, nie wykolejając się ani nie gubiąc w jakichś wizjach.” Stojące za tym zadanie mieści się w kilku słowach: „Bądź tu i bądź świadomy!”

Równie wyraźna jest granica: celowe wpływanie na wnętrze drugiego człowieka uważamy za niedopuszczalne. Subtelne postrzeganie jest narzędziem porozumienia, a nie sterowania.

Ćwiczenie z Mental Basics – wspólna przerwa oddechowa:

1. Przed wspólną pracą wszyscy uczestnicy spokojnie siadają.
2. Wszyscy przez kilka minut oddychają razem i w tym samym rytmie – synchroniczna przerwa oddechowa z pranajamy: spokojny wdech, spokojny wydech, bez wysiłku.
3. Następnie krótkie wspólne ćwiczenie koncentracji, na przykład minuta ciszy z uwagą skierowaną na wspólne zadanie.
4. Dopiero potem zaczyna się rozmowa.

Kto chce, uzupełnia to regularnym treningiem autogennym. Ćwiczenie służy dostrojeniu się do siebie nawzajem – kto je wypróbuje, często zauważa, o ile spokojniejsze i jaśniejsze staje się spotkanie.

Co nauka mówi o telepatii?

Uczciwość w obu kierunkach jest tu częścią rzeczy:

• Prowadzono poważne serie doświadczeń. W latach 30. XX wieku J. B. Rhine na Uniwersytecie Duke’a kazał odgadywać symbole z kart na odległość; C. G. Jung obszernie referował te doświadczenia i uważał je za znaczące. Tobias Alke nawiązuje do tego w swojej pracy o emocjonalnym fundamencie dziecka – jako do możliwości, a nie dowodu.
• Wyniki są sporne. Krytycy zarzucali błędy w układzie doświadczeń i ich ocenie, a ustaleń nie udawało się wiarygodnie powtórzyć. Amerykański program rządowy dotyczący „zdalnego postrzegania” („Stargate”) został w 1995 roku niezależnie oceniony: statystyczka Jessica Utts widziała efekty statystyczne, psycholog Ray Hyman uznał je za niewystarczająco udowodnione – praktycznej przydatności nie stwierdzono, a program zakończono.
• Stan dzisiejszy: powtarzalnego, powszechnie uznanego dowodu telepatii nie ma.

Nasze stanowisko jest spokojne: podzielamy doświadczenie wielu ludzi w różnych kulturach, że istnieje porozumienie bez słów, i przedstawiamy to jako nasze spojrzenie. Nie podajemy go jako udowodnionego faktu – i nie deprecjonujemy tych, którzy widzą to inaczej.

Co to oznacza w praktyce?

• Zwracać uwagę na subtelne, niewypowiedziane sygnały we wzajemnych relacjach.
• Kształcić własne postrzeganie przez spokój, oddech i skupienie – nie robiąc z tego celu.
• Porównywać wrażenia otwarcie, ale bez natręctwa, zamiast pochopnie je interpretować.
• W kontaktach z innymi pamiętać: nastroje się przenoszą – także nasze własne.

Uwaga: to hasło przedstawia osobiste, światopoglądowe spojrzenie. Nie formułuje twierdzeń naukowych i nie zastępuje porady psychologicznej ani lekarskiej.

Więcej od Instytutu Kyborg w wyszukiwarce Google — Preferowane źródło w Google↗

Autor: D. Harald Alke, Tobias O. R. Alke