Channeling

Channeling oznacza odbiór medialnych przekazów ze świata duchowego: człowiek – medium – postrzega przekazy istot z zaświatów i je oddaje, na przykład przez pismo automatyczne, wewnętrzne obrazy albo słyszane słowa. W Instytucie Kyborg rozumiemy channeling jako realną więź z istotami duchowymi i wyraźnie jako osobiste, światopoglądowe spojrzenie, które wiele kultur zna od dawna. Nie zdejmuje on z nikogo odpowiedzialności za własne życie: „Duchowe doradztwo nie zwalnia nas z odpowiedzialności.”

Szanujemy przy tym, że wielu czytelników – także w tradycji chrześcijańskiej – patrzy na kontakt ze światem duchowym inaczej. To hasło przedstawia nasze własne doświadczenie, a nie polemikę z czyjąkolwiek wiarą.

Kto zgłasza się podczas channelingu?

W książce Botschaften aus dem Licht (Przekazy ze światła) D. Harald Alke rozróżnia trzy poziomy:

• Duchy – pojedyncze dusze, duchy natury, „fantomy” zmarłych albo proste istoty subtelne, które w Azji nazywa się dewami.
• Istoty światła – wyżej rozwinięte, w wyobrażeniu zachodnim pokrewne aniołom i archaniołom; są świadome swoich zadań i częściowo wspierają nasz rozwój.
• Istoty wyższe – „znacznie większe, potężniejsze stworzenia, które słusznie należałoby nazywać bogami”. Wiele z nich nazywa siebie „kosmicznymi konstruktorami”: pełnią we wszechświecie określone zadania, „tak samo jak my, tylko na innym poziomie”.

Poza tym, a zarazem we wszystkim, spoczywa uniwersalna świadomość – Brahman, Ain Sof, twórcza inteligencja: „Jest po prostu wszystkim, a więc także Tobą i mną.” To, kto się zgłasza, zależy w naszym doświadczeniu od duchowej dojrzałości i predyspozycji medium.

„Dobroć serca niech będzie miarą życia na Ziemi.” – Horus

Jak zaczął się channeling w Instytucie Kyborg?

Historia jest dokładnie datowana. W grudniu 1990 roku na seminarium pojawiła się uczestniczka, Karin, która od dwóch lat pisała medialnie. Jej duchowy przewodnik – jak opowiadała – przysłał ją, by nauczyła D. Haralda Alke channelingu: „To była dość oryginalna historia, ale ponieważ Karin zrobiła na mnie dobre, klarowne wrażenie, zgodziłem się.” Przekazała mu tę umiejętność w ciągu kilku godzin; on w zamian pomógł jej jogą.

18 grudnia 1990 roku rozpoczęły się pierwsze własne sesje pisania – na początku bardziej lekcja rysunku dla ręki niż rozmowa. 2 stycznia 1991 roku nastąpił pierwszy świadomy i dobrze zrozumiały kontakt z Horusem. Energia „wprawiła mnie w drżenie”, pismo się zmieniło, litery stały się bardzo duże. Przekazy odbierane przez lata zebrano w książce Botschaften aus dem Licht. Horus jest dla nas istotą duchową w sensie opisanym wyżej – to nasze osobiste przekonanie.

Jeden z pierwszych przekazów był głęboko osobisty: zmarli dziadkowie się pożegnali – „Odkąd Cię straciliśmy, należysz do światła! Musisz puścić. Babcia i dziadek odchodzą teraz na zawsze.” Dopiero wtedy zrozumiał, że dotąd puścił ich tylko na zewnątrz.

Jak przebiega channeling?

„Przy przekazach, które otrzymuję albo o które mogę zapytać, widzę wewnętrznie obrazy przesuwające się jak film, słyszę do tego wypowiadane wiadomości, a moja ręka pisze automatycznie.” Do tego dochodzą szybkie zmiany uczuć, wrażenia telepatyczne, czasem szkice – „wielowarstwowy przekaz danych”.

Kilka cech tej pracy:

• Wbudowany sygnał kontrolny: „Gdy coś przekażę nieprawidłowo, powstaje napięcie w moim prawym przedramieniu i muszę powtórzyć tekst dla kontroli i poprawić go.”
• Zapis: każdy przekaz jest notowany z datą i godziną; każda istota ma własny charakter pisma.
• Rozwój: na początku potrzebne było pismo ręczne, później rodzaj stenografii, w końcu często wprost maszyna do pisania albo płynne wykłady.
• Umiar: „W gruncie rzeczy mógłbym channelować dzień i noc, ale więcej niż 2 godziny bez przerwy mnie męczą, a ja pozwalam sobie na wolność, by kształtować także własne życie.”

Do uczciwości należy też wątpliwość: czy przekaz „zawsze udał się całkiem dokładnie, tego nie wiem. Zrobiłem, co mogłem, i myślę, że w sumie dobrze się udało.”

Jak rozpoznać wiarygodny przekaz?

To najważniejsze pytanie – a własny dorobek odpowiada na nie trzeźwo:

1. Pytać, kto mówi. „Polecam wszystkim, którzy chcą channelować albo już potrafią, by dowiadywali się u swoich duchów lub istot duchowych o dokładne imię, pochodzenie, zadanie itd.”
2. Liczyć się z odbiciem. Duchy potrafią czytać myśli – „tak wiele z tego, co Państwo otrzymują, będzie pochodziło tylko z Państwa własnych myśli, które zostają niejako »odbite«”.
3. Nie wierzyć każdemu. „Channeling może dać nam cenną radę, ale równie dobrze może zwieść. Rozmówcy z zaświatów nie zawsze są tym, za kogo się podają.” Pierwsze kontakty to często tylko zmarli, którzy chcą jeszcze coś przekazać.
4. Niczego nie wymuszać. „Jeśli chcesz coś wymusić, zgłoszą się do Ciebie jakieś inne istoty i będą Ci wmawiać, że są Twoim Bogiem albo Twoim aniołem stróżem.”
5. Uważnie słuchać. Sam Horus przekazał kiedyś dwuznaczne zdanie, by pokazać, „jak łatwo można się pomylić przy channelingu i coś źle zrozumieć”.
6. Sprawdzać pożytek – oraz wewnętrzną pewność, która płynie z własnego środka, z 4. czakry. Czysty kontakt wymaga według tego doświadczenia „znacznej koncentracji i wielkiej miłości”.

Albo krótko: „Jeśli medium plecie bzdury, nic się nie zyska.”

Dlaczego odpowiedzialność zostaje przy człowieku?

Ponieważ channeling może kusić, by oddać przekazom wszystkie decyzje. „Ale to nie jest właściwa droga. Jesteśmy tu na Ziemi, by samodzielnie podejmować decyzje i samodzielnie rozwijać naszą osobowość, a nie po to, by stać się marionetką, która słucha już tylko natchnień.” D. Harald Alke opisuje, jak z biegiem lat nauczył się znów więcej decydować sam i nie dopytywać bez przerwy.

Wynikają z tego dwie zasady: „Kto wchodzi na drogę channelingu, powinien zawsze zachować uważność i swoją samodzielność jako człowiek. A kto idzie do medium, powinien uważać, czy informacje naprawdę mu służą.” I wobec innych: „Gdy sami Państwo zaczną channelować, proszę pamiętać, że powinniśmy pomagać innym ludziom, nie wpływając na nich. Po naszych czynach nas poznają!”

Także jogini przestrzegają: „Nigdy nie wiesz, kogo channelujesz, więc lepiej daj spokój, zanim dasz się uwieść, zaczniesz brać siebie zbyt poważnie i popadniesz w zależności.”

Czy channeling to to samo co telepatia albo intuicja?

Są bardzo blisko spokrewnione. Tobias Alke mówi „konkretnie o telepatii, ale także o channelingu, który w gruncie rzeczy jest tym samym co telepatia” – więcej w haśle Telepatia. D. Harald Alke zrozumiał, „że mój dar channelingu to nic innego jak intuicja artysty. Intuicja oznacza przecież natchnienie.” I pytał dalej: „Jeśli ktoś otrzymuje natchnienia, musi przecież istnieć także dawca!”

Jak uczciwie wyznacza się granicę własnej wiedzy, pokazuje zdanie o tablicach kabały, które dokładnie klasyfikują siły z zaświatów: „Wiem o tym o wiele za mało i wcale nie jestem pewien, czy praojcowie kabały wiedzieli o tym dużo więcej niż ja.”

Stara, ogólnoświatowa praktyka

Możliwość nawiązania kontaktu z istotami wyższymi nosimy w naszym przekonaniu wszyscy w sobie. Kapłani, mędrcy, prorocy, szamani i magowie czynili to we wszystkich czasach – zmieniały się tylko metody wraz z każdą kulturą: wyrocznia w Delfach, wyrocznie w transie w Tybecie, szamani Syberii i Ameryki, kapłani Egiptu. Stawiamy te drogi obok siebie, jako równorzędne. A kto sądzi, że wie więcej niż inni: „Dla tych, którzy wiedzą lepiej, nie jest to powód do wyniosłości.”

Z naszej perspektywy nikt nie musi być ezoterykiem, by otworzyć się na te doświadczenia – każdy może zachować własne zdanie. Pokrewne hasła: Telepatia, Akasza, Aura, Ezoteryka. Osobiste stanowiska: Bogowie, prorocy i piramidy energetyczne Horusa oraz Apel do wszystkich duchowych ludzi.

Wskazówka: To hasło przedstawia osobiste, światopoglądowe i duchowe spojrzenie. Przekazy uzyskane w channelingu nie zastępują porady lekarskiej, psychologicznej, prawnej ani finansowej.

Więcej od Instytutu Kyborg w wyszukiwarce Google — Preferowane źródło w Google↗

Autor: D. Harald Alke, Tobias O. R. Alke