Reinkarnacja

Reinkarnacja – ponowne narodziny – to przekonanie, że życie nie kończy się wraz ze śmiercią ciała: duch trwa dalej i wciela się, jak pisze D. Harald Alke, „później w inne ciało, aby znów żyć na Ziemi”. Dla Instytutu Kyborg jest to osobiste, ugruntowane przekonanie światopoglądowe, które dzielimy z miliardami ludzi w wielu kulturach i na przestrzeni tysiącleci. Naukowego dowodu wyraźnie sobie nie przypisujemy. Krócej: „Życie nigdy się nie kończy, zmienia tylko swoją formę.”

Szanujemy przy tym, że wielu naszych czytelników – zwłaszcza w tradycji katolickiej – rozumie życie i śmierć inaczej. To hasło nie jest polemiką z żadną wiarą, lecz przedstawieniem naszego własnego spojrzenia.

Jak Instytut Kyborg postrzega reinkarnację?

Stanowisko Instytutu sformułował sam D. Harald Alke – i ma ono dwie strony, które do siebie należą:

• Osobiście pewne: „Wiem, że zjawisko reinkarnacji jest faktem.” Kto sam czegoś takiego doświadczył, nie musi już „wierzyć w reinkarnację” – on to wie.
• Naukowo otwarte: „W sensie ostatecznego dowodu chcemy pozostawić otwartym, czy istnieje reinkarnacja.”
• Wolne dla każdego: „Wolno Państwu naprawdę wierzyć we wszystko, w co chcecie! To jest wolność jednostki i Państwa dobre prawo.” Kto nie ma takich doświadczeń, dla tego temat pozostaje „wątpliwy – to zupełnie jasne i naprawdę w porządku”.

Rozumiemy to jako „impuls do nowego obrazu człowieka” – a nie jako dogmat, który ktokolwiek musi przyjąć.

Jaki sens mają kolejne życia?

W naszym przekonaniu „byliśmy już wszystkim”, każda dusza z własnymi upodobaniami i drogami rozwoju. Cel życia człowieka D. Harald Alke opisuje podwójnie: po pierwsze przepracowanie dawnych problemów życiowych z wcześniejszych wcieleń, po drugie – „przy odrobinie szczęścia i zręczności” – nowe, lepsze prowadzenie życia, nowe poznanie i doświadczenia.

Błędy popełnione wcześniej mogą się powtarzać: „To nasza szansa, by się uczyć.” Nie stoi za tym żadna zasada kary, lecz spokojne zaufanie: „To po prostu różne życia i jakoś ten rozwój będzie miał sens.” Tu leży związek z karmą: karma jest w tym ujęciu „programem pamięci, z którego mamy się uczyć”.

Jak często wracamy? „Tak długo, aż przestanie to mieć dla nas znaczenie.”

Jakie tradycje znają ponowne narodziny?

Wyobrażenie kolejnych żyć jest obecne w wielu kulturach, a my stawiamy je obok siebie, jako równorzędne:

• W hinduizmie i w jodze ponowne narodziny należą do koła życia; niejeden jogin szuka z niego wyzwolenia – „To jest jego droga. Nie może to być droga dla wszystkich.” I paradoksalnie, a trafnie: „Dopiero ten, kto nie żąda już wyzwolenia, jest wolny.”
• W buddyzmie tybetańskim zmarłych nauczycieli rozpoznaje się na nowo w dziecku.
• W Ewangelii jedno miejsce czytane jest do dziś różnie: Jezus mówi o Janie Chrzcicielu, że on jest Eliaszem, „który ma przyjść” (Mt 11,14). Niektórzy widzą w tym wskazówkę na ponowne narodziny; wykładnia Kościoła rozumie to miejsce inaczej – jako przyjście Jana „w duchu i mocy Eliasza” (Łk 1,17). Obie lektury przedstawiamy z szacunkiem.
• Katarzy na południu Francji nauczali o wędrówce dusz.

D. Harald Alke widzi w tym pomost: „Świadomość ponownych narodzin i więź z obcymi kręgami kulturowymi mogą usunąć ze świata wiele aktualnych problemów.” Kto zakłada, że żył już na Ziemi wiele razy, zapewne żył też w dalekich krajach. Szerzej: Reinkarnacja w kulturach i religiach.

Co dzieje się między śmiercią a nowym życiem?

W naszym przekonaniu: „Umieramy, przechodzimy fazę odrywania się od właśnie zakończonego życia, a potem planujemy nasze ponowne narodziny.” Jak długo to trwa, bywa różnie – „o tym każdy decyduje sam”; około 40 dni D. Harald Alke uważa za „krótką, zdrową miarę”. Ponowne narodziny jako zwierzę są w tym ujęciu możliwe, ale „stały się bardzo rzadkie” – i z przymrużeniem oka: „Także jako człowiek można być całkiem zwierzęcym.”

Dlaczego nie pamiętamy – i jak rozpoznać prawdziwe wspomnienia?

„Tracimy konkretne wspomnienia, abyśmy mogli lepiej włączyć się w toczące się właśnie gry.” Musimy puścić to, co stare, by móc bez uprzedzeń budować na nowo. I nie każdy ma takie wspomnienia: „Wielu moich uczniów nie ma żadnych tego rodzaju przeżyć.”

Tam, gdzie wspomnienia się pojawiają, potrzebna jest staranność:

• Déjà vu to coś innego. Te przeżycia „odczuwa się jednak zupełnie inaczej niż wspomnienia wcześniejszych żyć i czasów”.
• Własne kryterium autentyczności: czy wewnętrzne „filmy” działają intensywnie i prawdziwie – czy raczej jak fantazja.
• Zdrowy sceptycyzm wobec wielkich nazwisk: „Jestem bardzo sceptyczny wobec wypowiedzi w rodzaju »Byłem Marią Teresą albo Karolem Wielkim«.” Większość wspominanych żyć jest niepozorna.
• Brać pod uwagę inne wyjaśnienia: D. Harald Alke sam odróżnia wspomnienia ducha z wcześniejszych wcieleń od możliwej pamięci przekazywanej przez przodków.

I nie wszystko ma źródło we wcześniejszych życiach: „Byłoby jednak zupełnie błędne, przy każdym uporczywym problemie od razu szukać winy we wcześniejszych życiach. Większość codziennych problemów pochodzi z obecnego życia.”

Czym jest regresja – i gdzie leżą jej granice?

Przez „regresję” w sensie duchowym rozumie się wewnętrzne doświadczenie nastawione na przeżycie: pojawiają się obrazy i wrażenia odczytywane jako wspomnienia wcześniejszych okoliczności życiowych. D. Harald Alke pracował w ten sposób przez lata bez hipnozy, z technikami oddechowymi, w ciągu kilku dni. Ludzie opisują, że ukazuje się przy tym „względność rzeczy” – i często tracili przede wszystkim jedno: „lęk przed zmianą”.

Granice są dla nas równie ważne:

• Regresja nie jest leczeniem chorób i nie wiąże się z żadną obietnicą uzdrowienia. Już we własnym dorobku czytamy: „Regresje przynoszą efekt tylko u ludzi zdrowych.”
• Nie należy jej uprawiać „po prostu jako zabawy”; zawsze jest kwestią zaufania: wcześniej przeprowadzić rozmowy wyjaśniające, zwrócić uwagę na doświadczenie i rzetelność. „Lepiej żaden terapeuta niż zły.”
• Instytut Kyborg od 2003 roku nie prowadzi już regresji.

Pojęcie regresji ma poza tym znaczenie psychologiczne: czasowy powrót do wcześniejszych, prostszych stanów, na przykład po to, by odpocząć. W tym sensie także trening autogenny pracuje ze świadomie wprowadzaną przerwą na odpoczynek. Oba znaczenia warto od siebie oddzielać.

Czy myśl o ponownych narodzinach odbiera lęk przed śmiercią?

Wielu ludziom – tak. „Śmierć jest tylko przemianą. Kto rozmawiał ze śmiercią, kto wie o swoich wcześniejszych wcieleniach, patrzy na świat innymi oczami.” Oraz: „Jeśli śmierć jest postępem, nie ma powodu, by się jej bać.” „Życie nie kończy się wraz ze śmiercią i nie zaczyna się też wraz z narodzinami.” Więcej w haśle Śmierć. Tym, którzy uważają, że żyje się tylko raz, D. Harald Alke odpowiada z humorem: „Przynajmniej James Bond żyje dwa razy. Lepsze to niż nic.”

Jakie są źródła i osobiste relacje?

Tobias Alke w swojej pracy o emocjonalnym fundamencie dziecka wyraźnie uwzględnia wcześniejsze wcielenia jako możliwość, aby „oddać sprawiedliwość obecnej w wielu kulturach wierze w ponowne narodziny oraz istniejącym już badaniom w tej dziedzinie” – na przykład studiom przypadków dzieci opowiadających o wcześniejszym życiu, prowadzonym na University of Virginia. C. G. Jung zanotował we wspomnieniach: „Im więcej mitu zdołamy uświadomić, tym więcej życia integrujemy.”

Osobiste doświadczenia D. Haralda Alke opisują stanowiska Raport dla lepszego zrozumienia reinkarnacji oraz Posłanie z innego życia. Pokrewne hasła: Karma, Śmierć.

Wskazówka: To hasło przedstawia osobiste przekonanie światopoglądowe, a nie fakt dowiedziony naukowo. Nie jest poradą medyczną ani psychologiczną; regresja nie zastępuje lekarskiej diagnozy ani leczenia. Chorób i ciosów losu nigdy nie należy tłumaczyć jako następstwa wcześniejszego życia.

Więcej od Instytutu Kyborg w wyszukiwarce Google — Preferowane źródło w Google↗

Autor: D. Harald Alke, Tobias O. R. Alke