Aura

Aura oznacza w naukach duchowych i ezoterycznych subtelne pole, które – według tego spojrzenia – otacza człowieka i go przenika. W Instytucie Kyborg używamy słowa „aura” jako pojęcia zbiorczego dla kilku takich pól i drgań. To osobiste, światopoglądowe spojrzenie, a nie fakt udowodniony medycznie czy fizycznie. Nasze nastawienie oddaje jedno zdanie: „Kiedy ktoś bierze nas w ramiona i pociesza, czujemy się bezpiecznie w jego aurze.”

Czym jest aura?

Słowo pochodzi z greki i łaciny: aura znaczy „tchnienie”, „powiew”. („Świetlisty wieniec”, którym aurę czasem się objaśnia, to właściwie aureola – często mylona, ale inna rodzina wyrazów.)

Tradycje znają wiele nazw tego samego pola: aura, ciało eteryczne, ciało astralne, fluid, od; rdzenni uzdrowiciele mówią o człowieku jako o „świetlistym kokonie”. Przedstawiamy te opisy równorzędnie, obok siebie – każda tradycja znalazła swój własny dostęp.

W definicji D. Haralda Alkego czytamy: pojęcie aury „oznacza ogólnie subtelne i energetyczne pole człowieka. Pojęciem aury obejmuje się różne pola energetyczne i promieniowania.” Podkreśla przy tym, że to jego własne doświadczenia – inni badacze widzą to inaczej.

Z jakich warstw składa się aura według Instytutu Kyborg?

Opisujemy człowieka w czterech obszarach – ciało, dusza, duch i ego:

• Ciało – najgęstsza część.
• Dusza (ciało eteryczne) – subtelna; miejsce uczuć, rodzaj „ciała odczuć”. Według naszego spojrzenia powstaje z sumy wydarzeń życia i naszych reakcji na nie.
• Duch (ciało astralne) – energia jeszcze subtelniejsza; według nauki jogi nośnik czakr.
• Ciało mentalne – myśląca część ducha, do której należy też ego.

Ile warstw jest „naprawdę”, tradycje liczą różnie – trzy, cztery, dziewięć albo więcej. Dla nas nie jest to sprzeczność: „Różne relacje o aurze nie przeczą więc sobie, lecz się uzupełniają.” I z przymrużeniem oka: „Przy takich rozważaniach nie popadajmy jednak znowu w drobnomieszczańską sztywność.” Ważniejsze od katalogu jest własne doświadczenie.

Jaką rolę w aurze odgrywają czakry i kundalini?

Według nauki jogi czakry wyłaniają się jak subtelne kwiaty z głównego kanału w kręgosłupie i otwierają się kawałek poza ciałem – w aurze. Ich źródłem jest kundalini. Aura, czakry i energia życiowa tworzą w tym ujęciu jedną całość; rysunki we własnym dziele pokazują ją jako „kokon energetyczny” otulający całe ciało. To obraz tradycji, a nie zmierzone ustalenie.

Co mówią kolory aury?

Według naszego spojrzenia aura jest nieustannie w ruchu i zmienia kolor w zależności od tego, jakie myśli i uczucia zajmują człowieka i jak bardzo jest napięty lub odprężony. Interpretacje kolorów – istnieje kilka systemów, które zgadzają się w dużej mierze, choć nie dokładnie – rozumiemy jako obraz nastroju chwili, a nie diagnozę.

Praktyczna wskazówka z własnego dzieła: kto chce postrzegać kolory innych, zwraca uwagę na ubranie – intensywny fiolet na ciele przesłania fioletową poświatę, jeśli taka jest. Dlatego przy takich ćwiczeniach chętnie nosi się biel.

Jak nauczyć się postrzegać aurę?

„W zależności od wyćwiczenia obserwatora dochodzi się do różnych wyników, ponieważ każda obserwacja jest wzajemnym oddziaływaniem między przedmiotem a obserwatorem.” Predyspozycje mogą być różne, ale zasadniczo uważamy to za możliwe dla każdego. Najczęściej zaczyna się od odczuwania; widzenie przychodzi, jeśli w ogóle, później. Na łonie natury uwrażliwienie przychodzi łatwiej niż w „hałasie” wielkiego miasta.

Obowiązuje przy tym to, co D. Harald Alke napisał o geomancji: najważniejszym instrumentem jest „nasze własne ciało i nasz duch (nasze bioenergetyczne pole siły, które chętnie nazywa się też aurą)” – ta sama postawa co w radiestezji: instrumentem jest człowiek, a nie przyrząd.

Ćwiczenie 1 – kula energii (w pojedynkę):

1. Usiąść lub stanąć spokojnie, oddychać równomiernie, oczy prawie zamknięte.
2. Trzymać dłonie przed sobą, jakby niosło się dużą, lekką piłkę.
3. Po chwili bardzo lekko zbliżać dłonie do siebie i oddalać – i wyczuwać pole.
4. Niektórzy odczuwają ciepło, mrowienie lub delikatny opór; niektórzy widzą, jak powietrze zaczyna „srebrzyście migotać”.

Ćwiczenie 2 – odstęp dłoni (we dwoje):

1. Trzymać dłonie obok siebie przed ciałem, w odstępie około dwudziestu centymetrów.
2. Druga osoba powoli wsuwa między nie dłoń – najpierw z prawej, potem z lewej.
3. Obie osoby opisują, co czują, i porównują wrażenia.

Oba ćwiczenia są ćwiczeniami postrzegania – nie obiecują niczego poza samym doświadczeniem. Albo, jak czytamy w Edelsteinbuch (Księdze kamieni szlachetnych): „Kto nauczy się widzieć aurę, ten widzi świat nowymi oczami.”

Co pokazuje fotografia aury i fotografia kirlianowska – a czego nie?

Instytut Kyborg od 1997 roku wielokrotnie wykonywał zdjęcia aury, także na targach (zob. działalność publiczna). Tym wyraźniejsza jest własna ocena:

• D. Harald Alke sam nazywa fotografię aury i fotografię kirlianowską „metodami nieuznanymi naukowo” i stawia ponad nimi osobistą intuicję.
• W channelingu z 1997 roku mówi się o zdjęciu aury, że jest pomocą w rozwijaniu wrażliwego postrzegania – „to nie jest aura”.
• Myśl przewodnia: ważne jest, by „ufać własnym odczuciom, zamiast mierzyć”.

To, co takie metody pokazują, da się wyjaśnić czynnikami fizycznymi, takimi jak wilgotność, nacisk, temperatura i napięcie elektryczne. Nie są one ani dowodem istnienia pola energetycznego, ani potwierdzeniem działania na zdrowie. Kogo interesują doświadczenia z nimi, znajdzie je w tekstach Czy można sfotografować aurę człowieka? oraz Piramidy energetyczne i fotografia aury.

Dlaczego różni ludzie widzą aurę różnie?

Ponieważ subtelne postrzeganie działa „nie tak równomiernie jak nasze zwykłe postrzeganie pięcioma zmysłami”. Dlatego w Instytucie obowiązuje zasada: „Różni jasnowidzący ludzie postrzegają ją różnie i trzeba się porozumieć, wymienić doświadczenia, a potem uzgodnić to, co wspólne.” Porównywanie zamiast absolutyzowania – i żadnych wymiarów: dane o tym, jak „duża” jest aura, rozchodzą się szeroko nawet we własnym dziele. Dlatego ich nie podajemy.

Nasze podejście do kwestii dowodu to podejście doświadczenia: „Nie musimy wszystkiego uzasadniać i udowadniać. Wystarczy, że tego doświadczamy, dobrze obserwujemy i ufamy naszym uczuciom.” Kto chce, sprawdza to sam. Pojęcia pokrewne: telepatia, medytacja, energia życiowa.

Uwaga: to hasło przedstawia osobiste, światopoglądowe spojrzenie. Aura nie jest wynikiem badania medycznego; kolory ani wrażenia nie są diagnozą i nie zastępują porady lekarskiej.

Więcej od Instytutu Kyborg w wyszukiwarce Google — Preferowane źródło w Google↗

Autor: D. Harald Alke, Tobias O. R. Alke