Wiara i zaufanie

Wiara jest wewnętrznym ukierunkowaniem – pewnością pewnej prawdy, której nie da się dowieść rozumem, a która mimo to przekonuje z własnego doświadczenia. Zaufanie jest nośną siłą, która stąd wyrasta: zaufanie do samego siebie, do życia i do innych. W Instytucie Kyborg rozumiemy jedno i drugie jako coś, co przychodzi od wewnątrz – a nie jako coś, co da się nakazać z zewnątrz.

Czym jest wiara?

W „Die Ethik des Neuen Menschen” D. Harald Alke opisuje wiarę jako siłę z własnego środka – z serca, z wewnętrznego skupienia i uczciwego namysłu nad sobą. Wiara nie jest w tym ujęciu wiedzą, lecz pewnością, która niesie: „Wiara jest uczciwą konsekwencją niewiedzy”. Już Sokrates nazywał filozoficzny namysł „świadomością niewiedzy”.

Wiara wewnętrzna – a nie nakazany dogmat

Prawdziwej wiary nie da się nakazać. „Wiara”, którą wymusza się rozporządzeniami, prawami albo dogmatami, nie ma nic wspólnego z wiarą wewnętrzną – jest raczej wyrazem niepewności i pragnienia kontrolowania innych. Ujawnia się tu ta sama linia co przy etyce i moralności: to, co rośnie od wewnątrz, niesie – to, co nałożone z zewnątrz, przygniata.

Tym samym wiara odróżnia się także od religii: wiara jest wewnętrzną postawą, religia zewnętrznym systemem. Jedno i drugie może się spotkać, ale nie musi.

Światopoglądowo otwarcie

W Instytucie Kyborg wiary nikomu nie należy przepisywać. Nasze metody są aksjologicznie neutralne – niezależnie od tego, w co człowiek wierzy. Nikomu nie wolno przedkładać określonej postawy religijnej jako „jedynie słusznej” wiary. Prawdziwe zaufanie powstaje dobrowolnie, nigdy przez lęk czy nacisk.

Co to znaczy w praktyce?

• Rozumieć wiarę jako wewnętrzną pewność, a nie jako obowiązek.
• Zostawiać innym ich drogę – wiary nie da się nakazać.
• Pielęgnować zaufanie: do samego siebie, do życia, do ludzi, z którymi się żyje.

Autor: D. Harald Alke