Atlantyda

Atlantyda to przekazana przez Platona zatopiona wysoka kultura. W Instytucie Kyborg rozumiemy ją jako światopoglądowy obraz wcześniejszej epoki kulturowej, której pamięć – wedle tego spojrzenia – zachowana jest w akaszy i daje się wyczuć przez wyszkolone postrzeganie. Jest to wyraźnie mit i przekaz, a nie miejsce dowiedzione naukowo ani twierdzenie o faktach.

Co Platon donosi o Atlantydzie?

O Atlantydzie mówi się od czasów Platona (w jego dialogach Timajos i Kritias). Jego teksty umiejscawiają wyspiarskie państwo poza „Słupami Heraklesa” – a więc poza Morzem Śródziemnym, za Gibraltarem, na Atlantyku. Platon opisuje potężną, kunsztownie założoną potęgę morską, która ostatecznie tonie w katastrofie naturalnej.

Gdzie miała leżeć Atlantyda?

W rozpowszechnionym odczytaniu ezoterycznym Atlantyda była archipelagiem na Atlantyku, którego najwyższe szczyty gór wystają dziś z morza jako Azory. Jej zagładę wiąże się z wielkim potopem sprzed około 12 000 lat. Dowodów na to nie ma; jest to wykładnia w ramach przekazu.

Do fascynacji tematem przyczyniają się realne, dyskutowane po dziś dzień miejsca znalezisk – na przykład podmorska „Bimini Road” u Bahamów albo formacja schodowa z Yonaguni (Japonia). Czy pochodzą one z ręki ludzkiej, czy powstały naturalnie, jest sporne. Pokazują one przede wszystkim, jak wiele o naszej dalekiej przeszłości jeszcze nie wiemy.

Atlantyda w obrazie świata Instytutu Kyborg

W naszym ujęciu kultura dawnych Atlantów była wysoko rozwinięta i pracowała całkiem innymi metodami niż my – wielkie kryształy odgrywały w jej technologii ważną rolę. Żyjemy dziś jako całkiem inni ludzie; jednak w kontemplacji możemy, wedle tego przekonania, połączyć się z nastrojami tamtego czasu – „wyłowić z akaszy”. Także wczesne europejskie ślady kulturowe aż po wielkie budowle megalityczne i dawne symbole sakralne, takie jak irminsul, dają się wpisać w tę światopoglądową opowieść (por. antropogeneza).

Nie jest to nauka historyczna, lecz opowieść duchowa. Kto chce za nią podążyć, temu polecamy mniej samo zbieranie „dowodów”, a bardziej szkolenie własnego postrzegania (na przykład przez medytację i Energytraining).

Co Atlantyda mówi poszukującemu sensu

Mit Atlantydy jest od dawna zarazem przestrogą i zaproszeniem: nawet świetna wysoka kultura może zginąć, gdy traci miarę – obraz pokory wobec tego, co większe niż my. A zarazem przypomina, że nic naprawdę nie jest stracone: w akaszy, wedle naszego spojrzenia, pozostaje zachowane każde doświadczenie. Dla poszukującego sensu wartość leży nie w sporze o dane, lecz w pytaniu: Co sobie przypominam, gdy się wyciszam?

Uwaga: hasło to oddaje osobiste, światopoglądowe spojrzenie i rozumie Atlantydę jako mit. Nie jest historyczno-naukowym ani geograficznym twierdzeniem o faktach.

Autor: D. Harald Alke